Aikido Stage Brussel 2018

Zaterdag 17 maart 2018

Het was weer tijd om eens mijn meester op te zoeken, Alain Peyrache Shihan. Dat betekent: vroeg op staan, veel koffie en een reisje naar Brussel! Floor was dapper genoeg om met mij mee te gaan, erg blij dat ze mee was. Zonder haar was ik misschien niet eens thuis gekomen...

7:00 : we vertrekken vanaf Gouda in met flinke tegenwind en sneeuw. Een voorbode wat de gehele dag zou worden. We grapten toen al om wellicht om te draaien, maar we gingen vol moed door en kwamen veel te vroeg aan.

10:00 : de eerste les start van de dag en er was een vraag over ura/omote. We duiken meteen in wat ryu tai ikkyo omote. Om de verschillen maar vooral overeenkomsten te zien, de reden waarom wij proberen ura/omote net als yinyang als één geheel te zien.

Het was weer heel gezellig en goed om velen aikidoka (wat volgens Peyrache Shihan meer als expert moet vertaald worden) weer te zien vanuit België en Frankrijk.

12:00 : we krijgen nu een ZEEEER Franse lange tijd voor de lunch. 4 uur lang de tijd om te lunchen. De grap was dat we het wel nodig hadden, gezien wij ruim een uur hebben moeten zoeken voor we iets vonden ^^.

Brussel blijft voor mij een stad die een enorme indruk achterlaat. Zoals een atemi recht op je neus. Onplezierig, pijnlijk maar je leert er wel van. Na veel getoeter en chaos leer je weer appreciëren dat je in Gouda woont!

16:00 : de tweede les start en we pikken het tempo op van de eerste les. Namelijk veel luisteren naar de Shihan afgewisseld met ZO HARD MOGELIJK trainen er tussen. Altijd goed om op stages te leren. Een goed reflectiemoment om buiten je comfortzone te kijken hoe je het doet. Nu blijkt dat ik als sensei eigenlijk technisch gezien zeer strikt ben voor jullie. Ik was heel blij dat dat zo was. (glimlacht semi-geniepig naar het scherm)

We gingen verder met nikkyo, sankyo.... en toen... mijn nemesis: yonkyo. Nu weet ik al wat gaat gebeuren als ik dit schrijf: SENSEI WAAROM DOEN WIJ NOOIT YONKYO?? Dus binnenkort gaan we yonkyo bestuderen... Yonkyo is de 4e immobilisatie techniek, het is een zenuwklem. Ja dat las je goed, een zenuwklem. Het nadeel van deze klem is dat niet bij iedereen die zenuw exact op dezelfde plek zit. Het is dus een techniek die niet geheel te vertrouwen is. Plus, als hij wel werkt (wat in mijn geval veel te snel gebeurt) doet ie verschrikkelijk veel pijn. Zenuwen kan je niet trainen, ze worden niet beter.. alleen maar slechter. Dus alleen het beoefenen ervan beschadigd de zenuw, wat ook niet heel fijn is.

We eindigen les met wat leuke anekdotes over oude sensei: Nakazono, Tamura en Saito komen aan bod. Altijd leuk om verhalen te horen over die tijd.

19:00 : het is tijd om naar huis te gaan. Het is gestopt met sneeuwen dus dat wordt een makkie. Nu nog Brussel uitkomen.
20:00 : we zijn Brussel nog niet uit.
20:15: we zijn Brussel bijna uit, na bijna aangereden te worden door een BMW en daardoor bijna ook door een tram!
20:30: wegwerkzaamheden maken ons leven moeilijk, het helpt ook niet dat er ongelukken gebeuren rondom ons waardoor we in files staat en over stoepen moeten rijden om een aangereden bus en omstanders te ontwijken.
20:45: YEAHHH we zijn Brussel uit! Snel naar de Nederlandse grens en op goede wegen terug komen.
21:25: jeetje wat is deze weg slecht zeg
21:26: dit is niet het wegdek
21:27: oh nee... band is lek... (flashback aan een gat bij de wegwerkzaamheden in Brussel) Godzijdank deed het internet van Floor het om mensen te bereiken. Haar ouders kunnen ons ophalen...!!
22:00: sleepwagen
22:05: accu kapt ermee. Uiteraard. Na wat pogingen aanduwen gaat ie weer.
23:00: we komen aan bij het depot. Ouders van Floor komen bijna direct aan. (NOGMAALS BEDANKT HIERVOOR)
0:10: thuis.

Oordeel:
Stage was te gek. Maar voortaan wel met de trein.

terug ...